“Futbolli po kthehet sërish në shtëpi, me Tommy Tuchel”, këndohej jashtë stadiumit në Atlanta, ku mijëra mbështetës anglezë po festonin suksesin 2-1 kundër Kongos.
Gëzimi ishte i dukshëm. Anglia doli fituese, Kongo u largua nga turneu dhe tashmë “Tre Luanët” janë vetëm katër fitore larg trofeut të parë të Kupës së Botës pas 60 vitesh.
Natyrisht, ka vend për optimizëm. Kjo është faza ku turneu bëhet më tërheqës. Por, nëse tabloja shihet me qetësi dhe pa emocione, del në pah një shqetësim i madh që mund t’i kushtojë Anglisë në garën për titullin: pas 18 muajsh me Thomas Tuchel në krye, në mënyrën si skuadra paraqitet në turne madhorë, ndryshimet janë shumë të pakta.
Edhe pse fitorja ndaj Kongos solli entuziazëm, ajo nuk zhduku arsyet për dyshim. Ajo që u pa në fushë i ngjante fort Anglisë së Gareth Southgate, një ekip që nuk bind si kolektiv, por mbahet në lojë nga klasi individual i emrave të mëdhenj.
Nëse emërimi i Tuchel u pa si zgjidhja për këtë problem, atëherë mbetet e paqartë se ku duket konkretisht përparimi. Emri në pankinë ka ndryshuar, por skuadra në fushë vazhdon të japë pothuajse të njëjtën pamje.
Euro 2024 ishte një shembull i qartë i kësaj. Gareth Southgate u vu shpesh në shënjestër nga publiku dhe mediat për qasjen e tij tepër të kujdesshme, ndaj zgjodhi të aktivizonte pothuajse të gjithë lojtarët ofensivë njëherësh.
Megjithatë, përfundimi ishte ky: Anglia mbërriti deri në finale pa prodhuar asnjë paraqitje vërtet bindëse.
Në grup, anglezët morën dy barazime dhe një fitore minimale 1-0 ndaj Serbisë. Më pas, në fazën me eliminim direkt, Jude Bellingham e shpëtoi ekipin përballë Sllovakisë me gol në kohën shtesë, Zvicra u kalua vetëm me penallti, ndërsa finalja u sigurua falë golit të vonë të Ollie Watkins ndaj Holandës.
Edhe ndeshja më e mirë e Anglisë në atë turne erdhi në finale, por Spanja ishte superiore dhe triumfoi me të drejtë.
Thelbi i ecurisë së Anglisë ishte i qartë: ekipi ishte shumë i vështirë për t’u mundur, por zakonisht mbështetej te çastet vendimtare të futbollistëve si Bellingham, Harry Kane, Bukayo Saka dhe Cole Palmer.
Gjithsesi, kur vinte puna te sfidat më të mëdha, edhe kur individët nxirrnin cilësitë e tyre, skuadra në tërësi dukej se stepej përballë presionit.
Kjo u pa më së miri në finalen e Euro 2024 kundër Spanjës. Pasi rezultati shkoi 1-1, Anglia thuajse doli nga loja gjatë 15 minutave të fundit.
Spanja regjistroi 105 pasime, ndërsa Anglia vetëm 27. Në të tretën sulmuese, spanjollët kompletuan 39 pasime përballë vetëm 10 të anglezëve, ndërsa për pasimet përpara shifrat ishin 63 me 15 në favor të Spanjës.
Ishte një lojë tepër konservatore, pa mjaftueshëm kurajë dhe intensitet. Në fund, Spanja përfitoi dhe realizoi golin vendimtar në minutën e 86-të.
Edhe vetë Southgate e pranoi pas ndeshjes se pika kyçe ishte momenti kur Anglia, në vend që ta mbante topin pranë zonës kundërshtare, zgjodhi të luante mbrapa dhe më pas humbi kontrollin e takimit.
Të njëjtat sinjale u vunë re edhe në ndeshjen me Kongon. Anglia hyri në fushë pa ritëm dhe hasi probleme në menaxhimin e topit. Declan Rice gaboi disa pasime elementare, Harry Kane humbi topa të thjeshtë, ndërsa Kongo gjeti epërsinë që në minutën e shtatë pas një kundërsulmi të shpejtë.
Përqendrimi pas golit të pësuar u drejtua te loja në mbrojtje e Djed Spence, por në të vërtetë zanafilla e problemit ishte më e hershme, te humbja e kontrollit në mesfushë.
Vetëm kur u gjend në disavantazh, Anglia reagoi disi, por edhe më pas loja e saj mbeti shumë e rezervuar. Madje, Kongo iu afrua golit të dytë kur Yoane Wissa goditi shtyllën. Edhe në sulm mungonin zgjidhjet.
Në jo pak çaste, plani dukej i reduktuar në një ide të vetme: “Jepjani topin Jude Bellinghamit dhe shpresoni”.
Marcus Rashford lëvizi shumë, por pa rezultat konkret, Noni Madueke përsëriste vazhdimisht të njëjtat aksione, Elliot Anderson nuk la gjurmë në mesfushë, ndërsa Ezri Konsa, një qendërmbrojtës, rezultoi lojtari që dërgoi më shumë pasime në zonën sulmuese.
Në fund, diferencën e bëri sërish Harry Kane, i cili shënoi dy herë në 15 minutat e fundit dhe i siguroi Anglisë fitoren.
Pas takimit, Tuchel u pyet nëse ekipi e kishte ndier peshën e fanellës në disa momente të lojës.
Trajneri gjerman nuk ishte dakord me këtë interpretim.
“Unë nuk pashë asgjë të tillë sot. Do të ishte shumë e lehtë ta pranoja atë narrativë, por nuk e shoh fare”, deklaroi Tuchel.
Megjithatë, edhe pas triumfit dhe kalimit më tej, pyetja kryesore mbetet e hapur: a ka ndryshuar vërtet Anglia me Thomas Tuchel, apo ende jeton falë shkëlqimit të yjeve të saj në çastet vendimtare?
