Rolando Maran, trajneri i Kombëtares shqiptare, ka zhvilluar një bisedë me gazetën prestigjioze italiane “La Gazzetta dello Sport”, ku ka ndarë përshtypjet e tij mbi punën me ekipin kuqezi, arritjet në Ligën e Kombeve dhe planet për të ardhmen.
Në këtë intervistë, tekniku italian ka theksuar marrëdhënien e veçantë që ka kombëtarja me tifozerinë shqiptare, duke vënë në dukje se gjatë gjashtë muajve në krye të ekipit, një nga fitoret më të mëdha ka qenë rikthimi i besimit dhe i euforisë te mbështetësit.
Maran ka trajtuar gjithashtu strukturën e Federatës Shqiptare të Futbollit, potencialin e grupit të lojtarëve, talentet e rinj dhe synimin për të siguruar pjesëmarrjen në Kampionatin Europian të vitit 2028.
Rolando, na lejoni t’ju themi se videoja juaj e fundit pas suksesit me Bjellorusinë na ka befasuar!
Keni të drejtë, pasi zakonisht këto momente mbeten private, brenda dhomës së zhveshjes. Nuk e di saktësisht se kush e filmoi, por ishte një veprim pozitiv, sepse na dha mundësinë të ndanim gëzimin me tifozët.
Po luanim kundër Bjellorusisë në një fushë asnjanëse, në Budapest, dhe pa mbështetjen e tifozëve tanë. Ishte e veçantë që arritëm t’i transmetonim krenarinë për këtë arritje popullit shqiptar, i cili ka një dashuri të jashtëzakonshme për Kombëtaren.
A e perceptoni këtë lidhje kaq të fortë me tifozët?
Absolutisht. Në Shqipëri, Kombëtarja zë vendin e parë për të gjithë, sikur të ishte një klub. Kur luajmë në shtëpi, në Tiranë, në stadiumin ku Roma fitoi Conference League, stadiumi është gjithmonë i mbushur plot dhe atmosfera është tejet e nxehtë. Edhe në ndeshjet jashtë fushe kemi gjithmonë një numër të madh tifozësh që na ndjekin. Ne e ndiejmë peshën e përgjegjësisë për t’i sjellë gëzim një kombi të tërë.
Pas gjashtë muajsh në këtë rol, si e vlerësoni bilancin e parë?
Është pozitiv, pasi fituam grupin në Ligën e Kombeve dhe u ngjitëm nga Liga C në Ligën B. Krahas këtij suksesi, vendosëm edhe disa rekorde: numrin më të lartë të pikëve të arritura ndonjëherë, si dhe sasinë më të madhe të golave të shënuar dhe atë më të vogël të golave të pësuar.
Cila ka qenë kënaqësia më e madhe?
Ndjesia se kemi rikthyer entuziazmin te njerëzit. Shqipëria kaloi një periudhë të vështirë dhe ne u fokusuam në ndryshimin e mentalitetit dhe në arritjen e rezultateve përmes një qasjeje që përfshinte si lojtarët, ashtu edhe tifozët. Dhe kjo strategji dha fryte.
Hapi tjetër është kualifikimi në Kampionatin Europian. A do të dëshironit Italinë në grup me Shqipërinë?
Sinqerisht nuk di çfarë të them. Do të ishte padyshim një emocion i fortë dhe do të kishte një shije të veçantë. Pavarësisht se cilët do të jenë kundërshtarët, shpresojmë të arrijmë kualifikimin.
Ekipi është konkurrues, zotëron cilësi teknike dhe njerëzore, si dhe ka hapësirë për të planifikuar një rinovim gradual. Federata prej vitesh ka bërë një punë shumë cilësore me ekipet e moshave.
Si duket tani rutina juaj e përditshme si trajner i Kombëtares?
Jam çdo ditë pranë federatës. Kam një zyrë ku analizoj pamjet dhe organizoj punën. Përveç kësaj, udhëtoj shumë, sepse më shumë se 90% e lojtarëve luajnë jashtë vendit.
Më ka ndodhur të vizitoj katër shtete të ndryshme brenda pesë ditësh. Gjithashtu po shqyrtojmë mundësinë që ndonjë lojtar me pasaportë të dyfishtë të jetë i gatshëm të bëhet pjesë e projektit tonë.
Për shembull, a do të luajë portieri i Cagliarit, Elia Caprile, për Shqipërinë?
Elia e ka marrë pasaportën shqiptare për çështje familjare, por ende nuk e ka mbyllur procedurën dhe për këtë arsye nuk e kemi diskutuar këtë temë. Megjithatë, nëse do të ishte i gatshëm, sigurisht që do të ishte një vlerë e shtuar për ne.
A ju pëlqeu pushimi i gjatë midis muajve shtator dhe tetor?
Për mua ishte shumë i dobishëm. Kalova shumë kohë në kontakt me lojtarët dhe pata mundësinë të avancoja punën, duke fituar kohë të çmuar. Me skuadrën komunikoj kryesisht në italisht, pasi pothuajse të gjithë e kuptojnë. Më pas përdor edhe pak anglisht dhe kam një përkthyes në dispozicion.
Pse zgjodhët formacionin me tre mbrojtës?
Sepse ma lejonte të zhvilloja më mirë manovrën, si në krahë, duke i përfshirë në sulm dy lojtarët anësorë, ashtu edhe në qendër, duke vendosur dy lojtarë pas sulmuesit Manaj.
Si trajner i një kombëtareje duhet të jesh i prerë në vendime dhe i qartë e i përmbledhur në shpjegime. Idetë dhe konceptet duhet të kalojnë shpejt dhe pa ekuivoke.
Në ekipin tuaj ka disa lojtarë që kanë luajtur në Itali, por tani më pak se më parë?
Po, vitet e fundit nga Serie A janë larguar futbollistë si Berisha, Strakosha, Gjimshiti, Asllani dhe Ramadani. Megjithatë ka edhe të tjerë dhe, sidoqoftë, kampionati italian mbetet një nga modelet më të ndjekura.
Manaj u formua te Interi, ndërsa tani ndodhet në pikun e pjekurisë dhe ka një qasje shumë profesionale. Po shënon me rregullsi.
Cristian Shpendi, golashënuesi më i mirë i Serie B me Cesena-n, nuk po luan shumë në Kombëtare?
Ndonjëherë ndodh që duhet të lësh jashtë një lojtar që e meriton të ketë më shumë minuta. Shpendi është një futbollist cilësor dhe këtë e dëshmon vazhdimisht në stërvitje. Do t’i vijë edhe atij momenti.
Hysaj është pa kontratë dhe luan vetëm me Kombëtaren. Është e pabesueshme. Ai stërvitet me Empolin dhe ne vijojmë ta mbikëqyrim.
Kur bashkohet me Kombëtaren, duket sikur është një lojtar që luan rregullisht me klubin e tij. Është në moshën e duhur për të vazhduar në nivele të larta. Nuk arrij ta kuptoj pse nuk i besohet më shumë.
Si po evoluon Ernest Muçi, mesfushori ofensiv që realizoi një gol spektakolar kundër Finlandës?
Ernesti ka një të djathtë të jashtëzakonshme dhe ka fatin të luajë te Trabzonspor, ku stërvitet me Salah, nga i cili përpiqet të thithë disa sekrete. Nga ana teknike, posedon shumë cilësi.
Si ndiheni duke jetuar në Tiranë?
Shumë mirë. Është një qytet mikpritës dhe në rritje të pandërprerë. Unë jetoj vetëm pak hapa larg federatës, e cila është e strukturuar dhe e organizuar në mënyrë të shkëlqyer.
Njerëzit më njohin dhe pasioni i popullit shqiptar është diçka që më jep shumë kënaqësi. Më mbush me krenari, por edhe me një ndjenjë të thellë përgjegjësie.
