Barcelona u largua nga Metropolitano me tri pikë pas fitores 1-2 ndaj Atletico Madridit, në një mbrëmje që për Julian Alvarezin kishte peshë përtej rezultatit. Përballë skuadrës ku kishte shprehur dëshirën të transferohej, argjentinasi nuk arriti ta shfrytëzonte plotësisht mundësinë për të rifituar besimin e përkrahësve madrilenë.
Vendasit e gjetën të parët rrugën e rrjetës me Giuliano Simeonen, të shërbyer nga Alvarezi. Megjithatë, asistimi i sulmuesit u la pjesërisht në hije nga dy raste shumë të favorshme që ai nuk mundi t’i kthente në gol përballë Joan Garcias.
Rasti i parë erdhi përpara aksionit të epërsisë së Atleticos. Argjentinasi pati një mundësi të pastër për të shënuar, por portieri katalunas ndërhyri në kohën e duhur, devijoi topin dhe ia mohoi golin.
Garcia bëri diferencën edhe në një tjetër përballje me sulmuesin, duke pritur goditjen e tij nga distanca e afërt. Këto dy raste të pashfrytëzuara morën një domethënie më të madhe për shkak të zhvillimeve të fundit që kishin lidhur emrin e Alvarezit me Barcelonën.
Në verën e vitit 2026, gjatë Kupës së Botës, sulmuesi kishte dhënë sinjale se kërkonte të largohej nga Atletico Madridi për të përmbushur dëshirën e kalimit te klubi katalunas. Ato deklarata e kthyen verën në një periudhë veçanërisht të vështirë për të.
Qëndrimi i argjentinasit solli përplasje mes dy klubeve dhe u prit me pakënaqësi nga një pjesë e tifozëve të Atleticos. Transferimi, megjithatë, nuk u krye dhe Alvarezi u përball me nevojën për të riparuar raportet me klubin dhe përkrahësit.
Përpjekja për pajtim nisi me një ndjesë publike pas golit të shënuar ndaj Deportivo-s. Sulmuesi pranoi atëherë se kishte gabuar si me mënyrën se si ishte shprehur, ashtu edhe me momentin që kishte zgjedhur për deklaratat.
Pas asaj vere pati edhe një ndryshim në njerëzit që e përfaqësonin. Alvarezi i dha fund bashkëpunimit me Fernando Hidalgon dhe ia besoi përfaqësimin Pablo Barqueros, një vendim që u lexua si shenjë e nisjes së një etape tjetër.
Nga ana e tij, Atletico Madridi u përpoq ta mbyllte këtë kapitull. Ndërkohë, argjentinasi nisi të jepte përgjigje përmes lojës, duke u rikthyer te golat dhe paraqitjet e mira, çka po e ndihmonte të afronte sërish tifozët.
Pikërisht për këtë arsye, takimi me Barcelonën nuk ishte për të thjesht një ndeshje tjetër me rëndësi në kampionat. Ai kishte rastin të dëshmonte se trazirat e verës i përkisnin së kaluarës dhe se vëmendja e tij ishte tërësisht tek Atletico Madridi.
Pasimi për golin e Giuliano Simeones tregoi se Alvarezi mbetet një lojtar me rëndësi në ndërtimin e mundësive për shënim. Por ndërhyrjet e Joan Garcias në dy rastet e tij të pastra bënë që kontributi i argjentinasit të mos dilte plotësisht në pah.
Përmbysja dhe humbja 1-2 i hoqën gjithashtu Atleticos mundësinë për të hedhur një hap të rëndësishëm në renditje përmes kësaj përballjeje, ndërsa përfitimi prej tri pikësh i mbeti Barcelonës.
Golat, ndjesa publike dhe qëndrimi i treguar gjatë javëve të fundit e kishin ndihmuar Alvarezin ta rindërtonte gradualisht besimin e humbur. Sidoqoftë, ajo që ndodhi ndaj katalunasve tregoi se marrëdhënia me një pjesë të përkrahësve kërkon ende kohë dhe vazhdimësi për t’u rikthyer plotësisht.
Kështu, një çështje që dukej e lënë pas pas verës së trazuar u kthye sërish në qendër të vëmendjes, pikërisht përballë klubit ku sulmuesi argjentinas kishte dashur të vazhdonte karrierën.
