Shkarkimi i Sabri Lamouchit nga Tunizia dhe emërimi i Herve Renard, menjëherë pas humbjes 5-1 ndaj Suedisë në ndeshjen hapëse, mund të duket befasues, por në historinë e Kupës së Botës ky nuk është një episod i veçuar.
Sipas “Squawka”, largimi i trajnerit të një kombëtareje gjatë zhvillimit të Botërorit ka ndodhur edhe katër herë të tjera. Madje, për Tunizinë kjo nuk është as hera e parë, pasi një veprim i tillë ishte bërë edhe në Francë 1998.
Çështja kryesore është nëse këto lëvizje kanë sjellë ndonjë efekt real. A ka ndryshuar diçka për skuadrat që zëvendësuan trajnerin në mes të turneut?
Rasti i parë daton në vitin 1954 dhe i përket Skocisë. Në paraqitjen e saj të parë në një Kupë Bote, “Ushtria Tartane” humbi 1-0 ndaj Austrisë dhe menjëherë më pas Andy Beattie dha dorëheqjen, vetëm katër muaj pasi kishte marrë drejtimin. Pikërisht fakti që ai u largua vetë e bën këtë rast të veçantë edhe sot.
Në vend që gjendja të përmirësohej, Skocia pati një fund edhe më të keq. Ajo u eliminua pas vetëm dy ndeshjesh në grup, duke u mposhtur 7-0 nga Uruguai, që drejtohej nga një Komitet Teknik. Më vonë, Beattie u rikthye në stolin e kombëtares në vitin 1959, por u largua sërish në vitin 1960 për shkak të angazhimeve me Nottingham Forest.
Botërori i vitit 1998 e ktheu në një dukuri më të njohur ndryshimin e trajnerit para se të mbaronte turneu. Tre kombëtare ndoqën këtë rrugë: Arabia Saudite, Koreja e Jugut dhe vetë Tunizia. Epilogu ishte identik për të tria, pasi të gjitha u ndalën në Fazën e Grupeve.
Tunizia, e njohur si “Shqiponjat e Kartagjenës”, u nda nga Henryk Kasperczak, njeriu që e kishte çuar skuadrën deri në vendin e dytë në Kupën e Kombeve të Afrikës në vitin 1996. Pas humbjeve ndaj Anglisë me rezultatin 2-0 dhe ndaj Kolumbisë 1-0, ekipi u nxor matematikisht jashtë garës për në raundin e 16-tave.
Në sfidën e fundit ndaj Rumanisë, e mbyllur 1-1, ekipin e drejtoi Ali Selmi, i cili arriti të paktën të siguronte një pikë. Edhe trajneri polak, njësoj si Beattie, do të rikthehej më pas në drejtimin e së njëjtës përfaqësueseje, duke e drejtuar Tunizinë nga viti 2015 deri në vitin 2017.
Një histori e ngjashme ndodhi edhe me Arabinë Saudite. Carlos Alberto Parreira, trajneri që kishte shpallur Brazilin kampion bote në vitin 1994, mori të njëjtin fat.
Ish-lojtari i Valencias u shkarkua pas humbjes 0-1 kundër Danimarkës dhe disfatës 4-0 ndaj Francës, skuadrës që më pas do të fitonte turneun. Arabia Saudite e mbylli fazën e grupeve me Mohammed Al-Kharashy në stol, duke marrë vetëm një barazim 2-2 kundër Afrikës së Jugut.
Trilogjia e vitit 1998 u plotësua nga Koreja e Jugut. Skuadra që më vonë do të ishte një nga vendet pritëse të Botërorit 2002 u nda nga Bum-kun Cha pas humbjes 1-3 ndaj Meksikës dhe disfatës së rëndë 5-0 kundër Holandës. Ashtu si Tunizia dhe Arabia Saudite, edhe ajo nuk e ndryshoi dot fatin. Me Kim Pyung-seok si trajner të përkohshëm, koreanët morën vetëm një pikë pas barazimit 1-1 me Belgjikën.
Që nga ai moment, asnjë kombëtare nuk kishte bërë më një zëvendësim trajneri gjatë turneut. Mbetet për t’u parë nëse Tunizia do të arrijë ta thyejë këtë histori me Herve Renard në vitin 2026. Në pamje të parë duket e vështirë, por me 32 ekipe që kualifikohen në fazën tjetër, asgjë nuk mund të përjashtohet.
